Każda rola potrzebuje poleżeć ugorem.
Czasami przez noc, by te 7 godzin snu zrobiło swoje. Kiedy Ty śpisz, konieczne w Tobie bez Twej woli się dzieje: mózg wchodzi w proces regeneracji, przestaje przetwarzać nowe, a porządkuje stare. To, co przeżyte, układa się w pamięci, by powoli stać się nauką. Hormony głodu i sytości wreszcie mogą wracać do równowagi. Rośnie też (nomen omen) wydzielanie hormonu wzrostu, który wspiera regenerację tkanek, odbudowę mięśni i wszelkie procesy naprawcze organizmu zużywającego się w drodze. To też czas wzmacniania odporności i gaszenia infekcji oraz stanów zapalnych, które w ciele rozpaliły się za dnia.
Pamiętaj: kiedy śpisz, nie przestajesz być. Uczysz się poddawać.
Każda rola potrzebuje poleżeć ugorem.
Czasami wystarczy jeden sezon wegetacyjny, czasami dwa lata, czasami więcej, aż do na zawsze. Ziemia po plonach odpoczywa. Każda eksploatacja potrzebuje bowiem regeneracji. Inaczej wchodzi w ryzyko wyjałowienia i zaniku struktury odżywczej, bo wszystkie zapasy na utrzymanie marchewki zużyła. W czasie odpoczynku magazyn znowu zapełnia się i ubogaca. Niektóre chwasty i szkodniki tracą swoją przewagę. Tak to w życiu jest, że czasem to, co brało zbyt wiele, nie potrafi przetrwać czasu ciszy. Przyroda, ta dokoła, cieszy się, ponieważ schronić się może w tej chwilowej dzikości. Mrówki, myszy polne i krety, pszczoły, osy, trzmiele, wróble i kosy znajdują schronienie w samorosnącej trawie. Brzęczą, bzyczą, kwilą – tu i teraz żyją chwilą.
Pamiętaj: kiedy ziemia śpi, nie przestaje być. Uczy się oddawać.
Każda rola potrzebuje poleżeć ugorem.
Listy w drodze to projekt ważny i bliski mojemu sercu. I dlatego, że ważny i bliski, potrzebuję dać mu przestrzeń dla odpoczynku. Jeśli wszystko w życiu pójdzie zgodnie z moim planem, wrócę z nowymi siłami we wrześniu. Ufam, że moje słowa co tydzień były dla Ciebie ważne. Że dawały to, co przekazać chciałam – spotkanie w drodze, które pozwala zobaczyć, a może nawet uleczyć zranione i zmęczone. Wiedz, że żeby Tobie dawać, potrzebuję dużo w sobie mieć i sama uczyć się. Dlatego
pamiętaj: kiedy moja rola śpi, ja nie przestaję być. Uczę się zostawiać.
Idźmy.
Anna Malec